Aaldert van der Vlies

Raadslid en fractievoorzitter

Ik ben Aaldert van der Vlies, in 1947 geboren en opgegroeid in een Gereformeerd middenstandsgezin, in de Schiedamse wijk De Gorzen. Beide ouders waren werkzaam in een winkel in huishoudelijke artikelen, kolen en huisbrandolie. Daarbij had mijn vader, ondanks het lopen met een beugel als gevolg van kinderverlamming, ook nog een ventwijk. Niet met het begrip medelijden, maar met ‘medeleven’ opgegroeid. Meewerken ook. We kwamen met vijf kinderen niets te kort, maar zelden was er iets over.

Mijn eerste herinnering aan lokale politiek is dat ik, net op de lagere school, door mijn ARP-vader achterop zijn fiets werd meegenomen naar een zaaltje ‘Irene’, waar buiten op een schoolbord met krijt de verkiezingsuitslagen werden genoteerd. Mannenbroeders, met hoed, sigaar en lange jas.

Na 6 jaar Koninklijke marechaussee en een in de avonduren behaald Politiediploma in 1972 overgestapt naar de Gemeentepolitie Amsterdam, bureau Warmoesstraat.

Getrouwd met Ria, voormalig lerares. Samen begonnen in de Bijlmer.

In 1975 naar de recherche en als rechercheur dienst gedaan bij de Kinderpolitie en  de toenmalige afdeling Oplichting, Falsificaten en Ambtsmisdrijven. In 1979 de net opgerichte stafafdeling Veiligheidszaken van ABN Bank gaan versterken. Falsificaten, Overvallen en In- en externe fraudebestrijding ten dienste van het gehele concern. De wereld als werkterrein.

In 1986 voor Philips Usfa verhuisd naar Best. Onze zoon en dochter hebben de Wilhelmina- school gevolgd en het toenmalige Eindhovens Protestants Lyceum, inmiddels Christiaan Huygens lyceum. Ze wonen al jaren elders en 4 + 2 kleinkinderen zijn daarvan het gevolg. Soms vermoeiend, meestal ongekend leuk!

Usfa was een zogenoemd Defensie-orderbedrijf. Maar Glasnost en Perestrojka bleken  dodelijk voor de wapenindustrie en haar orderportefeuille. Met de kennis van toen en met Best al bases verder gegaan als Hoofd Veiligheidszaken bij GWK, de GrensWisselKantoren. Waar na verloop van tijd voor GWK de Euro bleek te zijn wat de vrede voor de defensie-industrie is. Vervolgens nog een aantal jaren als verzekerings-adviseur gewerkt. Inmiddels genietend van pensioen en AOW.

In 2008 door het CDA-bestuur gevraagd naar mijn interesse in gemeentelijke politiek. In de overtuiging dat ik, met een protestantse achterban, mogelijk ook ten dienste van de ChristenUnie aan standpunten zou kunnen bijdragen. In de aanloop naar de verkiezingen van 2014 liet het lokale CDA haar interesse en gesprekken daarover met de ChristenUnie verlopen. Een onverkiesbare plaats voelde alsof ik na 60 jaar alsnog van mijn vader’s bagagedrager werd geduwd. En met dezelfde rechte rug als waarmee ik in 1975 de Warmoesstraat achter mij liet ben ik desgevraagd de ChristenUnie tegemoet getreden. Met als resultaat dat u dit nu kunt lezen.

Mijn drive ontleen ik aan de slogan van mijn vader: “Wie geeft wat hij heeft is waard dat hij leeft!” Dat kun je ook doen in de Christelijke politiek. Door Geloof een stem te geven.

Bestuursgroepen

Sluit het menu